ΜήνυμαΒιογραφικόΦωτογραφικό ΥλικόΗλεκτρονικά ΒιβλίαΕκδόσειςΆρθρα - ΜελέτεςΟμιλίεςΝτοκουμένταΙστορικάΝΕ ΓράμματαΣύνδεσμοιΕπικοινωνία
Eu libian issue

ΜΙΚΡΟΣ ΝΑΠΟΛΕΩΝ

 

Λάρκος Λάρκου

 

 

Οι εξελίξεις στη Λιβύη αποτελούν αναντίλεκτα μια πολιτική οπισθοχώρηση της ΕΕ στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής. Η συνεργασία Βερολίνου-Παρισιού δεν έγινε κατορθωτή εξαιτίας της γνωστής θέσης των γερμανών για τις αποστολές στρατιωτικών δυνάμεων εκτός των ορίων της Ευρώπης. Έτσι κάτω από νέους συσχετισμούς ο Ν. Σαρκοζί πήρε την πρωτοβουλία των κινήσεων και θέλησε να αναδειχθεί σε «μικρό Ναπολέοντα». Το ΝΑΤΟ δεν βρήκε την κατάλληλη ισορροπία συμφερόντων στο εσωτερικό του. Η Γερμανία και η Τουρκία έχουν μια διαφορετική οπτική στα πράγματα και έτσι η αρχή της ομοφωνίας εμπόδισε αποφάσεις.

 

Είναι σαφές ότι η λειτουργία του τομέα της εξωτερικής πολιτικής της ΕΕ μετά τη Συνθήκη της Λισσαβόνας υπό την ευθύνη της Βαρώνης Άστον δεν μπόρεσε να οδηγήσει τα πράγματα σε κάποια δημιουργική κατεύθυνση παρ’ όλο που το ανθρώπινο δυναμικό που συμμετέχει στον τομέα είναι αξιόλογο. Δυστυχώς, δικαιώθηκαν όσοι προέβλεπαν ότι η επιλογή της ήταν μια λάθος κίνηση. Άχρωμη και  φοβική προτιμά την ασφάλεια της σιωπής παρά να αναλάβει κάποια πρωτοβουλία ή περισσότερο να πάρει κάποιο ρίσκο στον τομέα ευθύνης της. Η ακατάλληλη κυρία συνέβαλε στο δικό της επίπεδο  στο να αναλάβει πρωτοβουλίες η Γαλλία και η ΕΕ να είναι χωρίς σχέδιο.

 

Το Συμβούλιο Υπουργών που συνεδρίασε γύρω από το λιβυκό ζήτημα στις 11 Μαρτίου, έμεινε χωρίς συνέχεια. Οι εξελίξεις πιέζουν την ΕΕ ως μια σημαντική δύναμη που δυσκολεύεται να πάρει αποφάσεις μέσα σε ένα λογικό χρονικό διάστημα ή να πάρει αποφάσεις κάτω από έκτακτες καταστάσεις. Θεωρώ ότι η υστέρηση της ΕΕ έδωσε το πρόσχημα στον Ν. Σαρκοζί να συγκαλέσει μια συνάντηση ηγετών στο Παρίσι (δεν μπορώ να κατανοήσω τη συμμετοχή του πρωθυπουργού της Ελλάδας σε αυτήν) και κάτω από ένα μάλλον ακατανόητο σχήμα λήφθηκε απόφαση για στρατιωτική δράση κατά του Καντάφι.

 

Επί της ουσίας κρίνω ως λανθασμένη την απόφαση των Παρισίων. Το πολεμικό κλίμα δεν είναι λύση: οι κυρώσεις, η πολιτική πίεση, η αποαναγνώριση της ηγεσίας Καντάφι στο εξωτερικό και  η θεσμική συμβολή ΟΗΕ-ΕΕ στη δημοκρατική αλλαγή, μπορούσαν να φέρουν πιο ασφαλές αποτέλεσμα με στόχο τη μετάβαση της Λιβύης στη νέα εποχή.


AmazingCounters.com