ΜήνυμαΒιογραφικόΦωτογραφικό ΥλικόΗλεκτρονικά ΒιβλίαΕκδόσειςΆρθρα - ΜελέτεςΟμιλίεςΝτοκουμένταΙστορικάΝΕ ΓράμματαΣύνδεσμοιΕπικοινωνία

«ΨΙΧΑΛΙΖΕΙ»; ΜΟΝΟ ΩΣ ΦΑΡΣΑ!

Λάρκος Λάρκου

Η ιστορία καθώς δεν διδάσκει, προφανώς επαναλαμβάνεται. Ως φάρσα; Ως κωμωδία; Κάτι ενδιάμεσο; Δεν γνωρίζω. Ίσως και ως πολιτική του τίποτα. Ελληνική πολιτική ιστορία. Στις 21 Ιανουαρίου εκκλησιαστικοί παράγοντες με συντονιστή τον Μητροπολίτη Άνθιμο οργάνωσαν στη Θεσσαλονίκη συλλαλητήριο «υπέρ της ελληνικότητας της Μακεδονίας» και εναντίον της «σύνθετης ονομασίας» στο κράτος των Σκοπίων.

Ο κεντρικός ομιλητής στο συλλαλητήριο στρατηγός Φρ. Φράγκος, σύμφωνα με ρεπορτάζ του Α. Ραβανού στο «Βήμα», «έκανε καθαρά πολιτική ομιλία. Μερικές από τις φράσεις του: «Ας φωνάξουμε επιτέλους! Ζήτω ο ελληνικός στρατός! Ζήτω οι ειδικές δυνάμεις»! Σε άλλο σημείο μίλησε για «γυφτοσκοπιανούς», για το δάκρυ της Παναγίας όταν άρχισε να ψιχαλίζει, επιτέθηκε ευθέως στον δήμαρχο Θεσσαλονίκης Γιάννη Μπουτάρη ως χρηματοδοτούμενο από τον Τζόρτζ Σόρος, μνημόνευσε ευφήμως τον μακαριστό Αρχιεπίσκοπό Χριστόδουλο, ενώ ήταν και πολύ επιθετικός με τον διαπραγματευτή του ΟΗΕ Μάθιου Νίμιτς και τους Σκοπιανούς λέγοντας «άμα δεν θέλουμε εμείς, αυτοί (σ.σ.οι Σκοπιανοί) δεν μπαίνουν πουθενά». ( Ηλ. «Βήμα», ρεπορταζ,  Άρης Ραβανός, 21/1).

Τα πιο πάνω δείχνουν ότι το σκοπιανό εισήλθε στον φαύλο κύκλο που ρυθμίζουν οι αναρμόδιοι και οι δημαγωγοί. Τι θέλει να πει ο στρατηγός με τις φράσεις «ας φωνάξουμε επιτέλους! Ζήτω ο ελληνικός στρατός! Ζήτω οι ειδικές δυνάμεις»! Θέλει στρατιωτική λύση; Απειλεί με κάτι άλλο; Αστειότητες βέβαια, που, ωστόσο, προκαλούν ζημιά.

 Επίσης στην ίδια εφημερίδα το «Βήμα», ο Α. Αθανασόπουλος σημειώνει ότι «στα Σκόπια η κυβέρνηση Ζάεφ κινείται σε άλλο μήκος κύματος από τον πρόεδρο Γκιόργκι Ιβανόφ, που προέρχεται από το VMRO - DPMNE, ενώ την ίδια στιγμή η κοινοβουλευτική της πλειοψηφία παραμένει ισχνή. Σύμφωνα μάλιστα με τον Ιωάννη Αρμακόλα, επίκουρο καθηγητή στο Τμήμα Βαλκανικών, Σλαβικών και Ανατολικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, «στην Ελλάδα η κοινή γνώμη είναι τελείως απροετοίμαστη από τις πολιτικές ηγεσίες και είναι δεδομένο ότι θα σταθεί απέναντι σε συμβιβαστική λύση». Στη δε πΓΔΜ «η δημόσια συζήτηση είναι ελάχιστη για την ώρα. Η κυβέρνηση Ζάεφ είναι αδύναμη και απομένει να αποδειχθεί ότι μπορεί να αποκρούσει τις αντιδράσεις».

Τι φταίει και οι αρχικές εντυπώσεις για πρόοδο και αμοιβαίως αποδεκτή σύνθετη ονομασία, φαίνεται να εισέρχονται σε μια, πιο πολύπλοκη φάση;

Ο έμπειρος αναλυτής Γ. Καρτάλης εξηγεί: «απλούστατα διότι κάθε προσπάθεια διευθέτησης θεωρείται από τους αδιάλλακτους υπερπατριώτες εθνική προδοσία. Αυτός είναι άλλωστε και ο λόγος που κανένα από τα εθνικά μας θέματα δεν έχει λυθεί ως σήμερα. Και δεν είναι μόνο η παρουσία του Πάνου Καμμένου στην κυβέρνηση που την υποχρεώνει να εμφανίζεται με μια διπλή γλώσσα στο ζήτημα αυτό, γεγονός που είναι επόμενο να τορπιλίζει τη διαπραγμάτευση. Αλλά και οι θολές θέσεις, κυρίως της αξιωματικής αντιπολίτευσης, η οποία προφανώς για λόγους κομματικών σκοπιμοτήτων δεν θέλει να χάσει τους εκ δεξιών ψηφοφόρους της, που ουσιαστικά ταυτίζονται με τον κ. Καμμένο.

Και σε όλα αυτά έρχεται να προστεθεί και η γνωστή στάση της Εκκλησίας, της οποίας ο ρόλος και στο παρελθόν υπήρξε εξαιρετικά αρνητικός, θέτοντας το ερώτημα αν πραγματικά τηρούνται οι  υποτιθέμενοι «διακριτοί ρόλοι», από τη στιγμή που η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα της ΕΕ όπου δεν υπάρχει χωρισμός Εκκλησίας και Κράτους. Αν η ανάμειξη αυτή συνεχιστεί σε θέματα που άπτονται καθαρά της κυβερνητικής πολιτικής, τότε σε λίγο καιρό η Ελλάδα ελάχιστα θα διαφέρει από το θεοκρατικό Ιράν. Αλλά και πέραν της Εκκλησίας, το γεγονός είναι ότι βγαίνει ο καθένας και λέει το μακρύ του και το κοντό του. Αλλος προτείνει το όνομα Βαρντάρσκα, άλλος Δακία, άλλος Δαρδανία και πάει λέγοντας. Οταν μάλιστα το 1992 είχαμε απορρίψει το περιώνυμο Πακέτο Πινέιρο με την πρόταση «Νέα Μακεδονία». Πρόταση για την οποία, όπως φαίνεται, αγωνιζόμαστε να πετύχουμε τώρα. Δηλαδή ύστερα από 25 χρόνια!

Αυτό πάντως που είναι αστείο είναι να συνεχίσουμε να ισχυριζόμαστε ότι «η Μακεδονία είναι μία και είναι ελληνική». Διότι, πρώτον, η ευρύτερη γεωγραφική περιοχή της Μακεδονίας μοιράστηκε μεταξύ Σερβίας, Βουλγαρίας και Ελλάδας με τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου το 1913. Και, δεύτερον, δεν αντιδράσαμε σθεναρά στην απόφαση του Τίτο να ονομάσει τη νεοσυσταθείσα τότε ομόσπονδη Δημοκρατία «Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας». Θεωρώντας μάλιστα το ζήτημα αυτό «ταμπού» για να μη θιγεί ο Τίτο, ο οποίος έπρεπε να στηριχθεί από τους Δυτικούς επειδή είχε έλθει σε σύγκρουση με τη Μόσχα. Και αργότερα δεχθήκαμε την περίεργη ονομασία «Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας», που περιλαμβάνει τον όρο «Μακεδονία» (Γ. Καρτάλης, άρθρο στο Βήμα, 21 Ιανουαρίου).

Οι πολιτικές εξελίξεις δείχνουν ότι η ελληνική κυβέρνηση χειρίζεται τα πράγματα με αντιφατικό τρόπο. Ενώ επιδιώκει λύση με σύνθετη ονομασία, επιτίθεται με σφοδρότητα στον πρόεδρο της ΝΔ Κ. Μητσοτάκη, που συμφωνεί με τη  συμβιβαστική λύση, ενώ καλύπτει τον κυβερνητικό εταίρο και υπουργό άμυνας Π. Καμένο, που λέει δημόσια ότι δαφωνεί με τη σύνθετη ονομασία!.

Μπορεί να υπάρξει λύση στο ζήτημα; Πρώτα χρειάζεται έγκυρη διαπραγμάτευση ανάμεσα στους αντιπροσώπους των δύο χωρών στη Νέα Υόρκη με τον Μ. Νίμιτς, μετά σοβαρή συνεννόηση σε επίπεδο πρωθυπουργών, για να διαπιστωθεί αν μπορεί να υπάρξει οριστικό αποτέλεσμα και ύστερα να δοθεί η κατάλληλη δημοσιότητα. Η λύση, αν προκύψει, χρειάζεται προσεκτικά βήματα, ήρεμο κλίμα, συνεννόηση ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ, τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και το ΚΚΕ. Χωρίς τα στοιχειώδη προαπαιτούμενα, πώς θα προκύψει ένα θετικό αποτέλεσμα με σύνθετη ονομασία;


AmazingCounters.com