Εκεχειρία στο χάος

Το μυστικό μιας απίστευτης διαχείρισης των πολέμων στην περιοχή:

« Ήταν σαφές μέχρι το πρωί της Τρίτης (7/4), ότι υπήρχε πρόοδος, αυτό δεν εμπόδισε τον Τραμπ να διατυπώσει την πιο τρομακτική του απειλή: «Ολόκληρος πολιτισμός θα πεθάνει απόψε!». Παρά τις πληροφορίες από αμερικανικά μέσα ενημέρωσης ότι το Ιράν αποχωρούσε από τις συνομιλίες ως απάντηση στην πρωτοφανή απειλή Τραμπ, πηγές που συμμετείχαν στις διαπραγματεύσεις είπαν ότι αυτό δεν ίσχυε, στην πραγματικότητα υπήρχε δυναμική». (πηγή: «Πρώτο Θέμα», 8/4)

Άρα, ενώ όλα ήταν κοντά σε συμφωνία, πούλησε «ολόκληρος πολιτισμός θα πεθάνει απόψε» για να εμφανιστεί στην αμερικάνικη κοινή γνώμη ως ο θριαμβευτής-«απείλησε, υπέκυψαν, εκεχειρία αλά Τραμπ». Έπεισε μόνο τον Μάρκο Ρούμπιο-κι αυτό μάλλον αμφίβολο!

Τα κύρια σημεία τη συμφωνίας έχουν δημοσιευτεί. Ο Ν. Τραμπ δήλωσε ότι «μια περίοδος δύο εβδομάδων θα επιτρέψει την οριστικοποίηση και την ολοκλήρωση της συμφωνίας» (πηγή: Naftemporiki, 8/4). Ο  πρωθυπουργός του Πακιστάν Σαμπάζ Σαρίφ (8/4) διαβεβαίωσε «κατάπαυση του πυρός παντού», συμπεριλαμβανομένου του Λιβάνου και ανακοίνωσε νέο γύρο διαπραγματεύσεων στο Ισλαμαπάντ. Ο Β. Νετανιάχου απάντησε ότι «η κατάπαυση δεν συμπεριλαμβάνει τον Λίβανο» και για υπονομεύσει το βασικό πυρήνα της συμφωνίας βομβαρδίζει τη Βηρυτό προκαλώντας τεράστιες ανθρώπινες και υλικές καταστροφές. Ο ελαφρύς Ε. Μακρόν, που ηγείται μιας χώρας με ιστορικούς δεσμούς με το Λίβανο, απλά παρακολουθεί τα δραματικά γεγονότα και εκδίδει ανακοινώσεις στο Παρίσι.

Τα κύρια στοιχεία της συμφωνίας είναι «βγαλμένα» από τη συμφωνία του 2015, με προσθαφαιρέσεις, βέβαια (Ορμούζ, αποζημιώσεις κλπ). Άρα, 11 χαμένα χρόνια, για να φτάσουν όλα στον χειρότερο δυνατό παρονομαστή. Οι πρωταγωνιστές του χάους, (Τραμπ, Νετανιάχου), με την ακύρωση της συμφωνίας του 2015, πέταξαν τους μετριοπαθείς ηγέτες του Ιράν στο κενό (Ροχάνι, Ζαρίφ, Αράτσι) και οι Ιρανοί ψηφοφόροι τούς γύρισαν την πλάτη, στήριξαν τους σκληροπυρηνικούς υπό τον Αχμαντινετζάντ. Οι πρωταγωνιστές του χάους, δήλωσαν ότι νίκησαν στον πόλεμο των 12 ημερών, τώρα δηλώνουν ότι νικούν  και στον πόλεμο των 40 ημερών. Τα πράγματα όμως αυτή την φορά δεν μοιάζουν με τις προηγούμενες φορές. Όλοι οι διεθνώς δρώντες κρατούν αποστάσεις «από τον πόλεμο του Τραμπ». Οι Ιρανοί έπαιξαν με τις τιμές του πετρελαίου και φυσικού αερίου, έτσι πίεσαν ιδιαίτερα την εκλογική βάση των Ρεπουπλικάνων και ο Τραμπ πρώτα ηττήθηκε δημοσκοπικά εντός έδρας. Έτσι «οι δύο στους τρεις Αμερικανούς θεωρούν πως οι ΗΠΑ πρέπει να επιδιώξουν να τερματίσουν το ταχύτερο την εμπλοκή τους στον πόλεμο εναντίον του Ιράν, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει πως δεν θα επιτευχθούν οι στόχοι που έχει θέσει η κυβέρνηση Τραμπ», (πηγή: δημοσκόπηση του ινστιτούτου Ipsos, Reuters, ΑΠΕ ΜΠΕ, 1-4)

Ο Β. Νετανιάχου έδινε εντολές σε κούρδους, σε αντικαθεστωτικούς κλπ να ξεσηκωθούν για αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν. Ο Β. Νετανιάχου ενσυνείδητα παραπλανούσε ισραηλινούς και άλλους και, εντέλει, «πέτυχε» το αντίθετο: να συσπειρώσει περαιτέρω το καθεστώς της Τεχεράνης. Όλα ήταν γνωστά από πριν.  Έφυγε ο Χαμενέι πατέρας, έρχονται άλλοι δέκα απόγονοι, έφυγε ένας στρατηγός, έρχονται άλλοι είκοσι. Ο κοινός νους λέει ότι δεν αλλάζουν έτσι τα καθεστώτα, οι εσωτερικές ζυμώσεις, οι ώριμες συνθήκες εντός μόνο αυτές μετρούν και καθορίζουν τις επιλογές ενός λαού.

Ένας Νετανιάχου τραβά τα πάντα στα όρια  του χάους. Δηλώνει πως «δεν θα επαναλάβει το λάθος του Όσλο» (Πηγή: ΚΥΠΕ, 13/12/13). Άρα οι ασταμάτητοι πόλεμοι έχουν αυτόν τον στόχο τη διάλυση του τοπίου για επίλυση του μεσανατολικού με βάση τα ψηφίσματα των ΗΕ, (δύο κράτη -Ισραήλ, Παλαιστινιακό, δίπλα δίπλα σε συνθήκες ασφαλείας). Σήμερα, μετακινώντας διαρκώς τους όρους της συμφωνίας ειρήνευσης όπως την ανακοίνωσε ο Πακιστανός πρωθυπουργός Σαμπάζ Σαρίφ, αναστέλλει τη δίκη του, ίσως και την καταδίκη του, για τρεις υποθέσεις διαφθοράς στο περιφερειακό δικαστήριο της Ιερουσαλήμ.

Η συμφωνία για εκεχειρία, θα επηρεάσει ουσιωδώς τις ζυμώσεις για πρόωρες εκλογές στο Ισραήλ, ίσως τον Ιούνιο. Ο καθηγητής Γκίντεον Ραχάτ, ανώτερος συνεργάτης στο «Πρόγραμμα Πολιτικής Μεταρρύθμισης» του Ινστιτούτου Δημοκρατίας στο Ισραήλ, ομιλεί στην Jerusalem Post, 18/3: «Η ιδέα ότι ο πόλεμος θα μπορούσε να ενισχύσει τις δημοσκοπήσεις, αποτελεί εδώ και καιρό, μέρος πολιτικών σκέψεων». Ωστόσο, ο Γ. Ραχάτ εξηγεί ότι «η πραγματικότητα είναι πιο περίπλοκη. Το μοτίβο στους πολέμους είναι ότι στην αρχή υπάρχει υποστήριξη και ενθουσιασμός, σταδιακά όμως μειώνεται επειδή οι άνθρωποι δεν βλέπουν διέξοδο και δεν είναι σαφές αν πραγματικά κερδίζεις, όπως σου λένε».  Επιλέγει ο καθηγητής Ραχάτ πως «κύρια στρατηγική του Β. Νετανιάχου ήταν να κάνει ότι χρειαστεί για να παραμείνει στην εξουσία», (πηγή, ίδια)

Με την ανακοίνωση της συμφωνίας για εκεχειρία (8/4), οι πρώτες βολές  κατά Β. Νετανιάχου από τον ηγέτη της αντιπολίτευσης Γιαΐρ Λαπίντ: «Ποτέ δεν είχαμε υποστεί τέτοια διπλωματική καταστροφή στην ιστορία μας. Ο πρωθυπουργός Β. Νετανιάχου δεν πέτυχε κανέναν από τους στόχους που ο ίδιος είχε θέσει. Θα χρειαστούν χρόνια για να διορθώσουμε τη διπλωματική και στρατηγική ζημιά που προκάλεσε ο Νετανιάχου λόγω αλαζονείας, αμέλειας και έλλειψης στρατηγικού σχεδιασμού».

Λάρκος Λάρκου