Αντίο σε όλους; Ή όχι;
Η Μ. Α. Ολγκίν, στο παρά πέντε, έπαιξε το ύστατο χαρτί της: «Εάν δεν γίνει τίποτα, η έκθεσή μου προς τον ΓΓ θα λέει: Δεν έγινε τίποτα. Αντίο σε όλους. Αντίο σε μένα, αντίο στον Γκουτέρες». (8-11). Έτσι, ο Αλίμ Σιντίκ ανακοίνωσε ότι «οι δύο ηγέτες συμφώνησαν στο άνοιγμα του οδοφράγματος Λουρουτζίνας – Λύμπια και Κάμπου – Καραβοστάσι. Τα δύο οδοφράγματα θα ανοίξουν ταυτόχρονα. Ανταλλαγή αρχειακού υλικού μέσω της Τεχνικής Επιτροπής για την Πολιτιστική Κληρονομιά, προώθηση περιβαλλοντικών έργων (Τεχνική Επιτροπή για το Περιβάλλον), επαναφορά του προγράμματος «Imagine», (Τεχνική Επιτροπή για την Εκπαίδευση), δημιουργία μηχανισμού άμεσης ανταπόκρισης σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης/Τεχνική Επιτροπή για τη Διαχείριση Κρίσεων»
Συμφωνίες, λίγο πιο πάνω από το ελάχιστο, σε σχέση με τις ανάγκες της συγκυρίας. Λειτουργούν ήδη 9 οδοφράγματα και για τα δύο, χρειάστηκαν συζητήσεις που κράτησαν πάνω από 2μισι χρόνια! Όλες οι άλλες συμφωνίες, δεν συνιστούν ΜΟΕ, συνιστούν καταγραφή δραστηριοτήτων της αρμοδιότητας των Δικοινοτικών Τεχνικών Επιτροπών (ΔΤΕ). Αν οι ΔΤΕ είχαν πολιτική κάλυψη, όλα αυτά τα στοιχειώδη, θα έμπαιναν σε εφαρμογή εδώ και μιαν δεκαετία. Το έλλειμμα πολιτικής βούλησης για ΜΟΕ που αλλάζουν το κλίμα (λ.χ. ηλιακό πάρκο, ανάπτυξη του Κανονισμού της Πράσινης Γραμμής, κινητή τηλεφωνία για άμεση επικοινωνία σε όλη την νήσο), ήταν έξω και από την ατζέντα της χθεσινής συνάντησης -και όσων προηγήθηκαν. Συνοπτικά: οι δράσεις σε επίπεδο ΔΤΕ, επέτρεψαν στους ηγέτες να εμφανίσουν τα επουσιώδη, σε ουσιώδη.
Η Μ.Α. Ολγκίν φωτογράφισε την μεγάλη εικόνα, «Μόλις αρχίσουν οι διαπραγματεύσεις, η ημερήσια διάταξη θα πρέπει να είναι τα Έξι Σημεία που κατέθεσε ο Γκουτέρες στο Κραν Μοντανά, γνωστά ως πλαίσιο Γκουτέρες, τα οποία καλύπτουν τα θεμελιώδη εκκρεμή ζητήματα σε όλα τα κεφάλαια. Η τέλεια ημερήσια διάταξη είναι τα Έξι Σημεία».
Η 10ετής απραξία, εδώ που έφτασαν τα πράγματα, η μόνη εναπομείνουσα φόρμουλα με πιθανότητες «επανέναρξης συνομιλιών», είναι η σαφής και ξεκάθαρη δημόσια δήλωση αποδοχής του Πλαισίου Γκουτέρες από τον Ν. Χριστοδουλίδη, με βάση τα χαρακτηριστικά με τα οποία το περιέγραψε πιο πάνω η Μ. Α. Ολγκίν. Μπορεί, τακτικά, σε μερικούς αυτό να θεωρηθεί ως σχήμα πρωθύστερον-σαφής αποδοχή από Ν. Χριστοδουλίδη του Πλαισίου Γκουτέρες. Δεν είναι όμως. Ο ΓΓ των ΗΕ τρεις μέρες μετά το ναυάγιο στο Κραν Μοντάνα, μίλησε στο Αμβούργο και έκρινε ότι «η Τουρκία στήριξε σθεναρά τη διαδικασία», ενώ τέως πρόεδρος της Επιτροπής, Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, έκρινε ότι «η Ε/Κ πλευρά δεν ήταν έτοιμη να κάνει το άλμα»
Η Μ. Α. Ολγκίν μιλώντας στο πρακτορείο ειδήσεων ANKA (10/11), εξέφρασε επιφυλάξεις για την γνωστή αρχή, «τίποτα δεν έχει συμφωνηθεί μέχρι να συμφωνηθούν όλα». Χαρακτήρισε την προσέγγιση αυτή «αρνητική», υποστηρίζοντας ότι «ορισμένα ΜΟΕ θα πρέπει να εφαρμόζονται αμέσως μόλις επιτευχθεί συμφωνία, χωρίς να αναμένεται η ολοκλήρωση των συνολικών διαπραγματεύσεων». Κατά την ίδια, «μόνο μέσα από την εφαρμογή συμφωνιών βλέπουν οι άνθρωποι ότι κάτι έχει αλλάξει». Εξήγησε ότι «όταν οι συμφωνίες έχουν πρακτικό αντίκτυπο στην καθημερινότητα, ενισχύεται η εμπιστοσύνη των δύο κοινοτήτων στη δυνατότητα επίτευξης αποτελεσμάτων».
Ο εκπρόσωπος τύπου της ΟΥΝΦΥΚΥΠ Αλίμ Σιντίκ δήλωσε ότι τα δύο οδοφράγματα θα ανοίξουν ταυτόχρονα». (9/11). Ωστόσο, τα χιλιόμετρα που καλύπτουν τα δύο, υπό διάνοιξη, οδοφράγματα, είναι εξαιρετικά αντίθετα. Σύντομη η απόσταση για το πρώτο, και το άλλο, σε πολύ μεγάλη απόσταση, σε τραχύ περιβάλλον. Τα στοιχεία: «Η απόσταση που χωρίζει τα Λύμπια από τη Λουρουτζίνα στο σημείο του νέου οδοφράγματος είναι περίπου 400 με 450 μέτρα». Η απόσταση μεταξύ των δύο σημείων μέσα από τη νεκρή ζώνη «αντιστοιχεί σε λίγα λεπτά περπάτημα ή οδήγηση δευτερολέπτων, σύμφωνα με τα ρεπορτάζ από την περιοχή στο AlphaNews.Live». Στο δεύτερο: «Σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις που δημοσιεύτηκαν στο ρεπορτάζ του AlphaNews.Live, με το νέο οδόφραγμα, η οδική διαδρομή από τον Κάμπο μέχρι το Καραβοστάσι υπολογίζεται ότι θα διαρκεί περίπου 20 με 30 λεπτά». Παρά τα πιο πάνω δεδομένα, η απόφαση της 9ης Νοεμβρίου λέει ότι το σύντομο (Λουρουτζίνα – Λύμπια) που μπορεί να ανοίξει λ.χ. σε ελάχιστο χρόνο, θα περιμένει το άλλο Κάμπος – Καραβοστάσι που για να ανοίξει, ίσως χρειαστούν, δύο χρόνια.
Σύμφωνα με την (επιτυχημένη) κολομβιανή εμπειρία, ότι αποφασίζεται από τους δύο ηγέτες, είναι σκόπιμο «να ανοίγει, μόλις ολοκληρώνεται», και έτσι να δίνουμε βάρος «στο χειροπιαστό αποτέλεσμα», «οι άνθρωποι να βλέπουν ότι κάτι έχει αλλάξει», ότι οι συμφωνίες έχουν «πρακτικό αντίκτυπο στην καθημερινότητα», ότι «ενισχύεται η εμπιστοσύνη ανάμεσα στις δύο κοινότητες» και, έτσι, προφανώς το επόμενο βήμα να γίνεται σε καλύτερο πολιτικό περιβάλλον.
Η αρχή «τίποτα δεν έχει συμφωνηθεί μέχρι να συμφωνηθούν όλα», συνιστά ένα εργαλείο της κωλυσιεργίας, «όλα εν ευθέτω χρόνω». Μια, κανονική, κουτοπόνηρη Ε/Κ εφεύρευση, η οποία, παρά τις καθολικές αρνητικές επιπτώσεις πάνω στην Ε/Κ κοινότητα, τυγχάνει στήριξης από τα κόμματα- και βέβαια την υπηρέτησαν, κατά καιρούς, ποικίλοι Ε/Κ ηγέτες. Ειναι πραγματικά εντυπωσιακό το γεγονός ότι κάθε εφεύρεση που παρεμποδίζει την μερική, έστω, πρόοδο, έχει ευρύτατη απήχηση, θεωρείται «κεκτημένο» – της οπισθοδρόμησης, όμως. Ο χρόνος τρέχει και «φωνάζει» καθ’ οδόν. Τότε, τι ακριβώς επιδιώκει ένας Ε/Κ ηγέτης, που ακολουθεί τις «αρχές» της κωλυσιεργίας;
Λάρκος Λάρκου
